Łatwo to zauważyć zerkając na datę ostatnie wpisu… No niestety, prawda jest taka – przynajmniej w moim przypadku – że pobyt na erasmusie nie polega na spędzaniu sporej ilości czasu przed kompem, a jeżeli już siedziałem przed nim, to po prostu nie miałem wewnętrznego imperatywu, żeby dzielić się moimi kolejnymi przemyśleniami. Szczerze mówiąc nadal nie wiem co było powodem takiego, a nie innego, stanu rzeczy – no ale wyszło, jak wyszło.

Tak czy siak, wielce prawdopodobne, że po powrocie do PL odpale zupełnie inny blog, tym razem już regularnie update’owany – przynajmniej póki co mam zapał (oby nie okazał się słomiany).

A no i info dla osób, które myślą o erasmusie w Alicante – ale nadal mają sporo pytań i problemów:

Piszcie śmiało do mnie na maila – postaram się pomóc, jak tylko będę mógł: pawt87[[malpka]]gmail.com

Dzięki za uwagę i do ‘usłyszenia’!

Paweł.

p.s.

1. Wbrew przypuszczeniom WojWaja, ‘la foto del dia’ wcale nie oznacza, że codziennie będzie nowe zdjęcie ;)

2. Dosyć szybko i intensywnie mi zleciały ostatnie 2 tygodnie (=brak nowych wpisów), więc w w tym tygodniu postaram się nadrobić zaległości (wszystko dla Ciebie DubljuDublju ;) ).

Walencja, Oceanarium

Botellón is a custom that takes place mainly in the Spanish nightlife, which involves the gathering of a large number of young people mostly between the ages of 16 and 24. They gather outdoors to drink beverages previously acquired in shops (usually supermarkets), to listen to music and talk. This is often done because of the high prices in bars and being underage for bars and clubs.

Choć definicja powyżej jest dosyć ogólna to całkiem trafnie określa to, co kryje się pod słowem „botellón” (btw: la botella – butelka, el botellón – to zgrubienie od słowa „la botella”).

W każdym hiszpańskim mieście ten zwyczaj wygląda pewnie nieco inaczej, natomiast jeżeli jesteś na erasmusie w Alicante to pamiętaj, że największy botellón jest w każdy czwartek – tuż pod Castillo de Santa Barbara, start (grubo) po godz. 23.

Botellón pod zamkiem Santa Barbara

Teraz kilka moich prywatnych spostrzeżeń: Byłem tam 2 razy. Baaaardzo dużo ludzi, wszyscy coś piją, gadają, śmieją się… ale jak zgubisz znajomych, to ciężko już ich drugi raz spotkać – to po pierwsze. Po drugie, miejsce trochę feralne, bo strasznie ciemne, więc możesz przejść metr obok 10 znajomych nie dostrzegając ich… Wszystko to powoduje, że AŻ tak super na botellónie wcale nie jest (moim zdaniem), bo ciężko kogoś nowego poznać – wszyscy stoją raczej w kółkach towarzysko zamkniętych. Poza tym od groma jest Hiszpanów, którzy niestety nie integrują się mocno z nami – erasmusami.

Fajne jest natomiast to, że jest w ogóle możliwość zorganizowania czegoś takiego. Policja wie o botellonie i nie ma zamiaru interweniować. W Polsce oczywiście prawo jest dużo bardziej surowe i czasami trzymając puszkę w ręku mozna dostać mandat za „próbę spożycia alkoholu w miejscu publicznym”.

Puenta jest taka, że jeśli masz zamiar jechać do Hiszpanii na erasmusa – zapamiętaj sobie już teraz słówko „botellón”, bo będziesz go często używał/-a :)

Hiszpanie przechodzą na zielonym – jak i czerwonym świetle. Przechodzą zawsze, kiedy tylko mogą.Co prawda na czerwonym rozglądają się (czyt. ustępują pierwszeństwa samochodom/skuterom), ale jak nic nie jedzie to idą. Na początku myślałem, że takie zachowanie reprezentują tylko ludzie młodzi, ale skądże! Bardzo szybko przekonałem się, że równie aktywni na pasach są matki z dziećmi, jak i ludzie starsi (nawet starszy pan z laską czmychnął przez jezdnię na czerwonym!).

To zachowanie trochę nie pasuje mi do wizerunku Hiszpanów – w końcu dlaczego mieliby się tak spieszyć? Oni wszystko „jutro, jutro”… Mam kilka „teorii”, którymi tłumaczę sobie to zachowanie:

1. W Alicante ulice nie są bardzo szerokie, więc szansa, że uda Ci się przejść na druga stronę jezdni bez kontaktu z maską samochodu jest całkiem spora. Natomiast przy większych ulicach, przelotowych, jeszcze nie widziałem śmiałków.
2. Policja przymyka oko i nie ściga pieszych… nie wiem czy to prawda, ponieważ to, że nie widziałem jeszcze nigdy, żeby policja wlepiała komuś mandat za przejście przez pasy na czerwonym nie oznacza, że nigdy tego nie robi…
3. Większość ulic w centrum jest jednokierunkowych, więc zdecydowanie łatwiej upewnić się czy na pewno nic nie jedzie (tylko z 1 strony), niż w przypadku dwukierunkowych…

Na początku kilka razy zdarzyło mi się stać na czerwonym, jednak dosyć szybko zauważyłem, że ludzie dziwnie się na mnie patrzą, więc kolor czerwony przestał mieć dla mnie znaczenie;) Tylko nie jestem pewny, jak szybko się odzwyczaję po powrocie do Łodzi… Bo to w końcu bardzo wygodne jest… :)

Poza tym Włoch wydawał się być bardzo porządnym gościem. Wspomniał jeszcze o tym, jak wielkim człowiekiem był Jan Paweł II, że wie gdzie jest Kraków – bo z tych okolic wywodził się Papież.

Prawdziwy Europejczyk.

A i na dokładkę Włosi mają niezwykle cywilizowany nawyk wywalania petów za siebie, pod siebie, obok siebie – wszędzie, byle nie do śmietnika (których w Alicante jest od groma, w porównaniu np. do Łodzi), wrr. Całe szczęście, że co wieczór całe centrum Alicante jest myte i czyszczone, ale o tym następnym razem… Hola.

Może zacznę od zdjęć, które udało mi się zrobić na początku tego tygodnia. Alicante  wygląda tak:

Promeda w Alicante

Port w Alicante

Tak, wiem – widoki są naprawdę ładne i przyjemne dla oka;) Sam byłem bo niemałym wrażeniem, kiedy po raz pierwszy zobaczyłem to na żywo. Ludzie uśmiechnięci, powoli spacerują wzdłuż promenady, słoneczko grzeje (ale bez przesady – średnia temp. to coś ok 15 stopnii) – jest naprawdę miło po prostu tu ‘być’. Chyba najtrafniejszym określeniem, które oddaje atmosferę panującą w Alicante jest: tu jest po prostu wakacyjnie. Tylko skoro w połowie stycznia tak jest, to nie wiem jak będzie w maju/czerwcu, kiedy zacznie się prawdziwy sezon wakacyjny…

Mieszkam z 2 erasmusami (Włoszka (Annalisa) i Włoch (Davide), baaardzo sympatyczni) oraz Hiszpanką (Maria), która niestety pracuje, więc bardzo rzadko ją widuję – właściwie średnio raz na 2 dni… Przyczyna jest dosyć prosta: w Hiszpanii nie ma sensu wychodzić wieczorem do centrum (np. o godz. 20) – nawet o 23 może być mało ludzi. Także na miasto wychodzi się po kolacji, czyli ok. północy (to i tak jest dosyć wcześnie), więc następnego dnia człowiek budzi się po 12… A Maria pracuje rano, spać idzie raczej wcześniej i po prostu się z nami „mija”.

Póki co, to byłoby tyle na dzisiaj – mam już kilka spostrzeżeń odnośnie różnic kulturowych/obyczajowych i chętnie się z nimi podzielę w następnych notkach;)

Hasta luego!

Egzaminy za mną, pakowanie przede mną.

Odezwę się już z Hiszpanii ;)

Może warto zacząć od kilku faktów na temat języka hiszpańskiego:

• należy do rodziny romańskiej języków indoeuropejskich;
• posługuje się nim jako językiem ojczystym około 400 mln. ludzi na siedmiu kontynentach, a ponad 500 mln. ludzi potrafi się w tym języku porozumiewać – co daje mu 3 miejsce w klasyfikacji najczęściej używanych języków na kuli ziemskiej (za językiem chińskim i angielskim);
• top 5 państw z hiszpańskojęzycznymi użytkownikami
  • Meksyk – 109 mln
  • Hiszpania – 45 mln
  • Kolumbia – 44 mln
  • Argentyna – 41 mln
  • USA – 41 mln (!)

Teraz coś bardzo istotnego:  standardowo, jeżeli gdzieś jest napisane: „język kastylijski”, chodzi o normalny język hiszpański – ten oficjalny. Krótka definicja z Wikipedii nt. kastylijskiego:

Język kastylijski - średniowieczny język romański, który rozwinął się z dialektu kastylijskiego na Półwyspie Iberyjskim i stał się podstawą współczesnego języka hiszpańskiego (czasem nazywanego kastylijskim dla odróżnienia go od innych języków używanych w Hiszpanii)

Zgodnie z konstytucją Hiszpanii, oficjalnym językiem urzędowym w całym państwie jest właśnie język kastylijski. Jednakże, w niektórych regionach kraju, status języka urzędowego ma również dialekt lokalny. I tak, na przykład:

• język baskijski - w Kraju Basków i Nawarze (czyli północna część Hiszpanii)
• kataloński -  w Katalonii, Walencji i na Balearach (czyli wschodnie wybrzeże półwyspu Iberyjskiego)
• galicyjski – w Galicji (północno-zachodni kraniec Hiszpanii)

Języki i dialekty Półwyspu Iberyskiego (źródło: wikipedia.org)

Bardzo interesującą mapkę (powyżej) można znaleźć na wikipedii.org. Znacznie bardziej szczegółowo pokazuje ona zróżnicowanie językowe na Półwyspie Iberyjskim.  Łatwo zauważyć, że na wschodnim wybrzeżu został oznaczony również rejon dialektu walencyjskiego. I właśnie ten dialekt można spotkać w Alicante ;) Mam jednak nadzieję, że za często nie będę musiał z nim ‘walczyć’, ponieważ oczywiście uczę się kastylijskiego – a dialekty potrafią mocno się różnić od wersji oryginalnej. Kilka przykładów:

• dziękuję – gracias (kastylijski) – gràcies (kataloński)
• ten, tamten – esto, eso – això, allò
• dzień dobry – Buenos días - Bon dia
• Nazywam się… – Me llamo… – Em dic…
• Do zobaczenia - Hasta luego – Fins després

I można tak długo, długo… Jak widać, po zaledwie 5 przykładach, kataloński różni się dość znacznie od kastylijskiego. Jest to jakby mix hiszpańsko-francusko-włoski, stąd te różnice.

P.S.

1. Słownik angielsko-kastylijski (i na odwrót)

2. Najbardziej użyteczny zwrot po katalońsku:  No parlo català.

Blog ten w całości będzie poświęcony mojemu pobytowi w Alicante, w Hiszpanii.

Pojawię się tam w połowie stycznia i rozpocznę mój 6-miesięczny pobyt na stypendium Erasmusa. Będę starał się w miarę często pisać nowego notki, jednak to też zależy od tego, jak szybko odnajdę się w nowej, słonecznej rzeczywistości ;)

Chciałbym umieścić na tym blogu jak najwięcej informacji na temat szeroko pojętej kultury hiszpańskiej, tradycji, miejsc wartych odwiedzenia, ale pewnie też nie zabraknie zwykłych, codziennych notek na tematy mocno przyziemne. Wszystko tak naprawdę ‘wyjdzie w praniu’ – czyli sama rzeczywistość dostarczy mi tematów do pisania (lub nie dostarczy, tfu, tfu).

Pozdrawiam wszystkich śledzących tego bloga ;)